you can find severall things on my forum,tips for the computer,information abouth sarcoidos,fotos
 
IndexRegistrerenKalenderGalerijFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenInloggen
I am still looking for people who want to join my site. So if you are up for that just register yourself.I am also open for further suggestions about improving my site.
Clock
ShoutMix

ShoutMix chat widget
Zoeken
 
 

Geef resultaten weer als:
 
Rechercher Geavanceerd zoeken
Wie is er online?
Er zijn in totaal 1 gebruiker online :: 0 Geregistreerd, 0 verborgen en 1 gast

Geen

Het hoogste aantal gelijktijdige online gebruikers is 10. Dit aantal is bereikt op vr jan 25, 2013 9:53 pm.

Deel | 
 

 Sarcoidose van de longen

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Frans
Admin
Admin
avatar

Aantal berichten : 77
Points : 202
Join date : 08-05-09
Leeftijd : 51
Woonplaats : Emmen

BerichtOnderwerp: Sarcoidose van de longen   vr mei 08, 2009 8:41 pm

Longen

Sarcoïdose van de longen

Sarcoïdose kan zich op verschillende wijzen presenteren. Het klinisch beeld kan uiteenlopen van een acuut ziektebeeld met algemene klachten (vermoeidheid, lusteloosheid en gewichtsverlies), koorts, pijnlijke gewrichten en typische huidafwijkingen aan de strekzijde van de onderbenen en/of onderarmen (erythema nodusum) tot een chronisch ziektebeeld met min of meer ernstige algemene klachten en/of specifieke orgaanverschijnselen.

De lokalisatie en de ernst van het voor sarcoïdose zo kenmerkende ontstekingsproces bepalen de verschijningsvorm van de ziekte, zodat de patiënt, na de huisarts, gezien kan worden door de longarts, de internist, de oogarts, de huidarts of door een andere specialist. De longen, de ogen en de huid zijn de meest frequente orgaanlokalisaties van sarcoïdose. De ziekte kan meestal worden vermoed naar aanleiding van klachten of verschijnselen bij de patiënt. Een minderheid van de patiënten heeft helemaal geen klachten of verschijnselen en kan bij toeval, bijvoorbeeld bij een keuring, worden ontdekt. Deze patiënten blijken bij een routine röntgenonderzoek van de borstkas afwijkingen op de röntgenfoto te hebben. De ziekte komt meestal voor bij jonge volwassenen (leeftijd 20 - 40 jaar) en wel in gelijke mate bij mannen en vrouwen.

Ziektebeeld longsarcoïdose
Bijna alle patiënten met sarcoïdose hebben of maken een vorm van longsarcoïdose door. Bij een eerste onderzoek blijkt bij meer dan 90% van de patiënten met sarcoïdose, afwijkingen zichtbaar te zijn op de röntgenfoto van de borstkas. Uit de literatuur blijkt dat 20-50% van de patiënten met sarcoïdose zich presenteert met klachten van de luchtwegen en/of ademhaling. Deze patiënten hebben doorgaans klachten over atypische borstpijn, prikkelhoest en/of kortademigheid, vooral optredend bij of direct na inspanning. Algemene verschijnselen, zoals malaise, vermoeidheid en gewichtsverlies, kunnen het ziektebeeld van longsarcoïdose begeleiden. De klachten van kortademigheid zijn vaak wisselend en treden vooral op in de latere ziektestadia, die gewoonlijk gepaard gaan met een verlittekening van longweefsel. Andere klachten en/of verschijnselen, bijvoorbeeld herhaaldelijke luchtweginfecties, kunnen ontstaan door een progressieve fibrotische verandering (verlittekening) van de longarchitectuur.

Diagnose
1) Röntgenonderzoek
Röntgenonderzoek van de borstkas levert bij patiënten met sarcoïdose een belangrijke bijdrage tot het stellen van de diagnose. De afwijkingen op de röntgenfoto van de borstkas, ook wel een thoraxfoto genoemd, worden volgens vastgestelde criteria in vier groepen ofwel stadia ingedeeld, die niet altijd eenvoudig van elkaar te scheiden zijn en die elkaar niet noodzakelijkerwijs behoeven op te volgen. De afwijkingen op de thoraxfoto kunnen als volgt worden onderscheiden:

Stadium I
Röntgenologisch stadium I longsarcoïdose wordt gekenmerkt door de vergroting van lymfklieren gelegen bij de ingang van de long (longhilus), soms gepaard gaande met vergroting van de lymfklieren naast de luchtpijp. De vergroting van de lymfklieren gelegen bij de ingang van de long is vrijwel altijd beiderzijds. In stadium I bestaan er röntgenologisch bezien geen zichtbare afwijkingen in de longen.

Stadium II
Longsarcoïdose toont behalve de in stadium I beschreven lymfkliervergrotingen ook verdichtingen in de longvelden, meestal bestaande uit een netwerk van streep- of lijnvormige verdichtingen en/of kleine vlekkerige afwijkingen in het middengebied van beide longen.

Stadium III
In stadium III longsarcoïdose zijn er vrijwel geen lymfkliervergrotingen zichtbaar op de thoraxfoto. De afwijkingen in de longvelden zijn vaak uitgebreider en vertonen een neiging tot samenvloeien.

Stadium IV
Bij stadium IV longsarcoïdose zijn er op de thoraxfoto afwijkingen in de longvelden die verschillend van aard kunnen zijn en passen bij een niet omkeerbare resttoestand van verlittekening van de longen (longfibrose)

Van een zogenaamd stadium 0, overigens zeldzaam, is sprake als er bijvoorbeeld oog- of huidafwijkingen zijn en op de thoraxfoto geen enkele afwijking kan worden waargenomen.

Uit onderzoek blijkt dat volgens de hierboven genoemde röntgenologische indeling van longsarcoïdose stadium I het meest voorkomt en wel in meer dan 50% van de patiënten met sarcoïdose. Ongeveer 25% van de patiënten presenteert zich met röntgenologisch stadium II longsarcoïdose. Stadium III kan bij 10-15% van de patiënten worden vastgesteld. Bij 5-10% van de patiënten met longsarcoïdose blijkt het röntgenologisch stadium IV voor te komen. De beschreven afwijkingen op de thoraxfoto zijn meestal goed te interpreteren.

Computertomografie van de borstkas wordt steeds vaker toegepast om de precieze aard en uitgebreidheid van de longafwijkingen te bepalen. Bij computertomografie van de borstkas wordt gebruik gemaakt van geavanceerde röntgenapparatuur en een computer. Met deze techniek van röntgenonderzoek van de borstkas kunnen centimeter voor centimeter gedetailleerde foto's van dwarsdoorsneden van de borstkas worden verkregen. Het röntgenapparaat heeft hiervoor een opening waar men, liggend op een beweegbare onderzoekstafel, voor elke nieuwe dwarsdoorsnede van de borstkas stapsgewijs doorheen wordt geschoven. Ook kan een CT-scan van de borstkas behulpzaam zijn bij het opsporen van lymfkliervergrotingen als deze op de gebruikelijke thoraxfoto niet goed zichtbaar zijn.

Röntgenologisch vervolgonderzoek, waarbij regelmatig een röntgenfoto van de borstkas wordt gemaakt, is noodzakelijk om veranderingen van de eerder vastgestelde afwijkingen bij longsarcoïdose met of zonder therapie te volgen.

2) Longfunctieonderzoek
Als gevolg van de longaandoening bij sarcoïdose kunnen klachten van de luchtwegen en/of ademhaling ontstaan. De klachten van de patiënt zijn meestal te objectiveren door stoornissen in de functie van de longen op het gebied van de ventilatie en gaswisseling. De praktijk heeft echter geleerd dat bij patiënten die geen klachten hebben toch in wisselende mate afwijkingen bij onderzoek van de longfunctie kunnen voorkomen. Het onderzoek van de longfunctie moet daarom beschouwd worden als een belangrijk onderdeel van het onderzoek bij patiënten met longsarcoïdose. Vaak zijn de resultaten van het longfunctieonderzoek van doorslaggevende aard bij het besluit tot medicamenteuze behandeling.

Bij patiënten met röntgenologisch een stadium I longsarcoïdose is de longfunctie slechts zelden gestoord. Bij de zogenaamde stadia II en III kan dit wel het geval zijn. Een gestoorde longfunctie is bijna obligaat in stadium IV longsarcoïdose. De stoornis in de longfunctie blijkt echter niet altijd overeenkomstig te zijn met de verwachting naar aanleiding van de ernst van de afwijkingen op de thoraxfoto.

Het longfunctieonderzoek bestaat voornamelijk uit de bepaling van de longinhoud, de hoeveelheid lucht die maximaal in- en uitgeademd kan worden, de hoeveelheid lucht die maximaal in 1 seconde uitgeademd kan worden en de snelheid waarmee het ingeademde zuurstof aan het bloed wordt doorgegeven. Om te onderzoeken of deze laatste functie van de longen gestoord is, dient soms ook onderzoek van het slagaderlijk bloed te geschieden. Meestal gebeurt dit bij de patiënt zowel in rust als bij inspanning (ergometrie), bijvoorbeeld op een fiets of loopband.

3) Laboratoriumonderzoek
Bij het laboratoriumonderzoek kan meer dan één afwijking aan het licht komen. Een verhoogde spiegel van een bepaalde stof ACE (angiotensine converting enzyme) in het bloed komt bij ongeveer 60% van de patiënten met sarcoïdose voor. Het extra ACE is afkomstig uit de granulomen. Een verhoogde ACE waarde is suggestief voor een actief ziekteproces, maar een normale waarde sluit die activiteit echter niet geheel uit. Een daling van een verhoogde ACE waarde in het bloed weerspiegelt wel ziekteremissie of het resultaat van behandeling.

4) Weefselonderzoek
Het verdient meestal aanbeveling de (vermoedelijke) diagnose sarcoïdose te bevestigen door weefselonderzoek (het aantonen van granulomen). Bij patiënten met longsarcoïdose kan dit geschieden door middel van flexibele bronchoscopie. Bronchoscopie is een onderzoek waarbij de longarts met een bronchoscoop de luchtwegen (bronchiën) bekijkt. De bronchoscoop is het kijkinstrument, dat gekoppeld is aan een lichtbron, waarmee via een dunne buigzame en stuurbare slang en een ingewikkeld lenssysteem de luchtwegen onder plaatselijke verdoving kunnen worden geïnspecteerd. Bovendien kunnen via dit kijkinstrument met een tangetje kleine stukjes weefsel worden weggenomen van de luchtwegen, evenals van de long. Bij het bronchoscopisch onderzoek wordt vaak ook een zogenaamde longspoeling verricht. Een water-zout oplossing wordt dan via de bronchoscoop ingespoten in een gedeelte van de long. Het vocht wordt direct weer afgezogen en in het laboratorium onderzocht. Op grond van onderzoek naar de bestanddelen in de afgezogen vloeistof kan men beoordelen of de aandoening wel of niet actief is in de longen.

Weefselonderzoek van de lymfklieren in het gebied tussen de longen (mediastinum) kan uitgevoerd worden met endoechografie en in sommige gevallen via een zogenaamde mediastinoscopie. Bij een endoechografie worden via de slokdarm beeldopnamen gemaakt van de lymfklieren die tussen de longvliezen (mediastinale ruimte) liggen en vervolgens wordt hier met een dunne naald een biopt (stukje weefsel voor onderzoek) van genomen. De opnamen worden gemaakt met behulp van onhoorbare geluidsgolven (echografie); het maken van de opnamen is geheel onschadelijk. Mediastinoscopie is een operatief onderzoek waarvoor een algehele narcose noodzakelijk is. De chirurg maakt hiervoor een kleine snede boven het borstbeen en inspecteert het gebied tussen de longen via een door de opening naar binnen gebrachte buis. Met een tangetje kan via deze buis lymfklierweefsel worden weggenomen voor microscopisch onderzoek. Bij patiënten met een röntgenologisch stadium I en II longsarcoïdose levert endoendografie in zo'n 80% van de gevallen een bevestiging van de diagnose op en mediastinoscopie in vrijwel 100% van de gevallen.

In een zeer klein aantal patiënten kan het geïndiceerd zijn om longweefsel te verkrijgen via een operatie van de borstholte.

Prognose en behandeling
In het algemeen kan worden gesteld dat een medicamenteuze behandeling van longsarcoïdose slechts in een minderheid van de gevallen noodzakelijk is. Uit studies is gebleken dat ongeveer 70% van de totale patiëntenpopulatie spontaan herstelt dan wel niet ernstige restafwijkingen houdt. Vooral de sarcoïdose gekenmerkt door een acuut ziektebeeld, waarbij op de röntgenfoto van de borstkas slechts lymfkliervergrotingen (stadium I) zichtbaar zijn, heeft een gunstig verloop; in 80 - 90% van de patiënten met deze presentatievorm kan spontaan genezen. Spontane genezing kan na maanden of jaren, meestal binnen een tijdsperiode van één à twee jaar, optreden.

De prognose is minder goed wanneer er sprake is van een sluipend begin van de ziekte. Een progressieve longfibrose, waardoor stoornissen in de functie van de longen kunnen ontstaan, is dan niet uitzonderlijk. Bij ongeveer 30% van de patiënten kunnen de afwijkingen persisteren of zelfs geleidelijk verergeren en ernstige orgaanschade veroorzaken.

Algemeen wordt het beloop van de ziekte gevolgd met röntgenonderzoek van de borstkas, bepaling van de ACE bloedspiegels en het meten van de longfunctie, waarbij soms een wisselende activiteit van het ziekteproces kan worden vastgesteld. Bij een actief ziekte-proces kunnen andere verschijnselen, bijvoorbeeld van ogen en/of huid, het ziektebeeld longsarcoïdose begeleiden.

De belangrijkste behandeling van sarcoïdose is de behandeling met cortico-steroïden, bij voorkeur met tabletten prednison of prednisolon. Soms is het mogelijk patiënten met longsarcoïdose (aanvullend) te behandelen met inhalatiecorticosteroïden. Corticosteroïden hebben een onderdrukkend effect op de ziekte-activiteit van sarcoïdose en kunnen het optreden van longfibrose voorkomen. De behandeling moet in het algemeen lang worden voortgezet; meestal meer dan een jaar, soms enkele jaren. Na het staken van de behandeling kan de ziekte weer actief worden, zodat in die gevallen de behandeling opnieuw gestart moet worden. In enkele zeldzame gevallen kan de behandeling meerdere jaren beslaan en aanleiding zijn tot min of meer ernstige bijwerkingen.

De indicatie tot behandeling van longsarcoïdose wordt in het algemeen gevormd door toenemende klachten van de luchtwegen en/of ademhaling bij röntgenologisch aanwezige (progressieve) longafwijkingen en/of longfunctie-stoornissen. Meestal is een afwachtend beleid hieraan voorafgegaan.

De begindosis, meestal 20 - 60 mg prednison of prednisolon per dag, is afhankelijk van de leeftijd van de patiënt en de ernst van de ziekteverschijn-selen. De gemiddelde onderhoudsdosis is 15 - 20 mg per dag. Deze hoeveelheid wordt eenmaal 's ochtends ingenomen waarbij na 6 à 12 maanden de dosis geleidelijk wordt afgebouwd tot de laagste dosis waarmee de ziekte wordt onderdrukt. Hierna wordt geprobeerd de behandeling te stoppen.

Bij onvoldoende effect van de corticosteroïden of bij ernstige bijwerkingen worden soms andere geneesmiddelen bijgevoegd om de corticosteroïden te kunnen verminderen of zelfs volledig te staken. Deze geneesmiddelen zijn niet zonder bijwerkingen en worden als tweedekeus geneesmiddelen gezien.[img][/img]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://franskuiper.forum-motion.com
 
Sarcoidose van de longen
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Frans-Kuiper Forum en Website :: Sarcoidose-
Ga naar: